Jongleren met een gekneusde hand

Posted on | mei 21, 2013 | No Comments

Veertien jaar geleden werd ik gevraagd voor een uitgever te werken die mij, als beginnend freelancer, het toen riante woordtarief bood van 0,40 per woord. Ik was immers een tweetalig IT-journalist en dat mocht worden beloond. De laatste jaren verdwenen er titels en werden artikelen korter, maar het tarief steeg wel. Ergens voelde dat toch als waardering voor het ambacht en de manier waarop ik het uitvoerde.

Vandaag werd ik gebeld dat alle freelancers die nog voor deze uitgever mogen werken, als beloning teruggezet worden naar het tarief van 1999 en dat alle content vrijelijk herplaatst mag worden. Het Sanoma-contract, inderdaad. Of ik wilde tekenen.

Ik heb meelij met de man die de freelancers moet bellen. Hij hoort “woede en/of diepe treurnis” bij ieder gesprek. Hij is slechts de boodschapper. Wel een die het slechte nieuws op een keurige manier brengt, maar toch.

Ook bij mij gevoelens van woede en diepe treurnis. Waar opdrachtgevers de tarieven gestaag verlagen, voelen energiemaatschappijen en (zorg)verzekeraars geen enkele aarzeling hun premies te verhogen. De rekeningen komen net zo hard binnen als voor de crisis en dat jaagt me soms schrik aan. Ik ben nu op het punt waar ik alleen nog offertes durf uit te brengen na dagen van gepieker. Ben ik niet te duur? Wat is redelijk? Hoe concurreer ik met hobbyisten die 30 of 40 euro per uur vragen? Wat doet mijn kwaliteit er nog toe?

Het is de tijd, ik weet het. Ik prijs mij gelukkig dat ik nog werk heb en dat er nog steeds prominente namen in mijn portfolio staan. Maar het is vermoeiend. Ondernemen is kansen zien, groeien door tegenslag, bla bla bla. Maar op sommige dagen voelt ondernemen als ploeteren, als jongleren met vijf ballen en een gekneusde hand. Op sommige dagen wil ik al die zelfstandigheid en onafhankelijkheid in een hoek trappen en in plaats daarvan gaan geloven in de staatsloterij of het strikken van een rijke man. Het is op sommige dagen verrekte lastig om creatief en enthousiast te schrijven, wanneer de rekeningen vanuit het inbakje om aandacht schreeuwen.

Maar het is wat het is en van janken wordt het nooit beter. En dus ga ik na een half uurtje zelfmedelijden mijn zegeningen maar weer eens tellen. Te beginnen met mijn hond in een biggenpak.

Category: work

Jonge (honden)moeder

Posted on | mei 13, 2013 | No Comments

Morgen mag ik (de baas, niet de hond) een kwartier alleen naar buiten. Misschien ga ik wel een boodschapje doen of iets anders wilds. Het is een dolle tijd met Vito, die nu bijna twee weken bij me woont. Het idee om een structuur te organiseren heb ik maar laten varen. Iets in de trant van spelen, lopen, slapen. De blije hond kan zich namelijk echt niet alleen vermaken en gedraagt zich als een peuter: ik wil niet slapen, maar ik ben moe, dus ga ik klieren. (En klieren is knagen, piepen en/of blaffen).

Zonder hulp van mijn persoonlijke hondengoeroe had ik het echt niet gekund. Zelfs nu ze ziek is, krijg ik via WhatsApp instructies en luistert ze naar digitale kreten om hulp.

Vito is een jonge stuiterbal, die in de kennel heeft geleerd dat alle geluiden aan te blaffen zijn. Buiten loopt hij stoer voor me uit, ons te bewaken voor elk dreigend blaadje of vogeltje. Dat is training voor de lange termijn. Thuis kan hij op commando zitten en liggen en soms speeltjes brengen. Af en toe laat hij ze zelfs los. Hij danst door het huis met een onverwoestbare Kong in zijn bek en doet zijn dagelijkse bullyrun van waterbak tot bank. Dan zit ik met een blije grijns op m’n gezicht naar hem te kijken. Hij herkent het geluid van lachen en van zingen gaat hij ook kwispelen. Hij heeft laatst twaalf minuten rustig op de grond gelegen. Een hoogtepunt.

Gelukkig knaagt hij al veel minder. De bekleding van de designstoel is wel gesneuveld en het geheel staat ingepakt in plastic en ducttape heel lelijk te zijn in huis. Iron Man heeft gaten in de omslag. Het dopje van de mascara gaat er nooit meer op. Zijn tuig is aan vervanging toe. Een van de drie zonneweringen mist een touwtje. Maar dat wordt allemaal nu al minder. Hij kijkt in ieder geval eerst naar me voor hij ergens zijn tanden inzet. En morgen mag ik dus even weg. De jonge moeder mag even los van haar kuiken.

Gedurende de laatste twee weken heb ik namelijk twee maal daags een paar minuten op de trap gezeten. Drie minuten, vier, vijf, elke dag iets erbij tot gisteren een half uur. En toen mocht ik naar buiten. Vijf minuten voor de deur van het portiek en ik leed acuut aan scheidingsangst. Maar de hondengoeroe zegt dat we het goed doen. En dat vinden we zelf ook.

Category: dog

Status: vrouw met hond

Posted on | mei 2, 2013 | 1 Comment

Ik blijk niet erg geschikt voor eindeloze vrijheid. Sinds het overlijden van Theo Monsterhond in 2011 kon ik 24 uur per dag, zeven dagen per week doen wat ik wilde. Dat heb ik gedaan. En ik werd het zat. Het bleef malen dat een hond toch goed voor me zou zijn, maar ik was er nog niet aan toe, tot ik Vito zag. Sinds gister ben ik weer vrouw met hond en het klopt.

Hij houdt van autorijden en hij vindt het uitzicht vanaf ‘zijn’ stoel in de woonkamer ook mooi. Voor de rest ben ik onder strikte (ahem) begeleiding van een echte bullentrainer en dat is ook nodig. Vito is een blije hond, die het leven bestormt en daar is het leven niet altijd klaar voor.

Ik heb weer pootjes in huis. En hondenharen en een bedelbek. Ik kan weer een dog blog starten en legaal over straat zwerven. Ik weet nu alweer hoe het was om mensen de stuipen op het lijf jagen met een lelijke big, om samen op de bank hangen en kletsverhalen op te hangen tegen iets dat beweegt. Natuurlijk zal ik de vrijheid af en toe terugwensen, maar dan hoop ik me heel snel te herinneren dat enorme ruimte ook enorme leegte kan bevatten.

Category: dog, happiness

So long, appril

Posted on | april 26, 2013 | No Comments

It has been a hell of a month. Today is the last day of appril, the festival all about apps. We had dozens of events throughout April and each one I attended was indeed hippy appie. Excellent speakers, interested audiences, the latest of the latest as topics – all good. Organising this with a group of volunteers who all have businesses to run too, is, as you can imagine, a nightmare. And for a fortnight, I had at least three daily blogs to post to DutchCowboys.

But I am not complaining. I love being busy and all in all, it was a wonderful experience and very educational too. I hung out with the cool kids (who look amazingly uncool in the pic), was jury member for an app contest by FNV KIEM, networked myself silly and met a lot of great people. And I realised again how much I love this industry: mobile, apps and games.

And now I am almost ready for the next big event in my life: Dog. As per 1st May it is goodbye nightlife, for a while anyway. I’ve adopted a two year old English Bull Terrier. It was about time I was truly happy again. Don’t worry, this won’t become another Dog Blog, he has his own Facebook page already. Of which you will be informed, soon.

Category: dog, work
Tags: appril

Moleskine & ik

Posted on | april 4, 2013 | 1 Comment

Moleskine gaat naar de beurs. En daarom een semi-persoonlijke blogje op DutchCowboys. En ja, die foto is van mijn woonkamervloer.

Vandaag gaat Moleksine naar de beurs. Geschatte waarde: $626 miljoen. Startprijs van de aandelen is €2,30. Waarom bloggen over een papieren product in een digitale tijd? Omdat de Moleskine community online floreert. Omdat ze een smart notebook maken met Evernote. Omdat ze een app hebben. En omdat ik zelfs sinds eind jaren negentig geen ander dagboek heb dan een moleskine.

Toen schrijver Bruce Chatwin in 1986 hoorde dat zijn geliefde notitieboekjes niet meer werd gemaakt, probeerde hij er honderd te bestellen bij zijn plaatselijke boekhandel. Hij kreeg als antwoord: “Le vrai Moleskine n’est plus”. Deze anekdote staat in het boek De Gezongen Aarde (The Songlines). Ik las het in 1989. Chatwin was net overleden en als jonge twintiger zag ik een verband tussen het teloor gaan van het schrijversmateriaal en de schrijver zelf.

Opstanding

Jaren later zag ik het notitieboek in een winkel. Het bleek dat in 1997 het Italiaanse Modo & Modo naam en product weer tot leven hadden gewekt met een oplage vijfduizend stuks. Twee jaar laten begon de distributie naar de rest van Europa en Azië volgde in 2004. In 2006 nam Franse investeerder Société Générale Capital het bedrijf met tien man personeel over. Het assortiment werd uitgebreid met thema’s: wijn, reizen, films en speciale edities zoals LEGO, Mickey Mouse en recent The Hobbit. In 2012 verkocht Moleskine Srl aan 22.000 boekhandels en designwinkels in 95 landen. En nu gaan ze dus naar de beurs.

Analoog geluk

Waarom zo verliefd op een merk? Ik kan alleen voor mezelf spreken. Ik was een Chatwin-lezer, ben een fervent dagboekschrijver en misschien hoopte ik dat zijn talent zo een beetje zou afgeven op mij. Onzin, natuurlijk, maar sinds wanneer is merkliefde logisch? Het is wel zo dat goed papier beter doet schrijven. De inkt vloeit (ja, ik schrijf ook met vulpen). Het formaat is perfect, het past in tassen en zakken, de buitenkant is stevig en overleeft zelfs de langste reizen. Een vak achterin voorkomt dat losse papiertjes eruit vallen. Een lintje zorgt dat je altijd weet waar je gebleven bent. Een elastiekje erom beschermt te binnenkant. Analoge zaken. Maar allemaal met het doel de schrijver te dienen. De eindgebruiker, zeg maar.

Category: raves
Tags: books > chatwin > moleskine

Losing Iain Banks: that’s just not right.

Posted on | april 3, 2013 | No Comments

Gods no, we are soon to lose the brilliant Iain Banks. I just read he is terminally ill. This wonderful author has a shelf all of his own in my wee house. Ever since I read the Wasp Factory in 1986 I tried to buy all his books (SF, novel and non-fiction), complaining the man just wrote too much to keep up with. But I did. Except for The Algebraist, I read them all, too. And begged autographs of him when I could. And two of his books rescued me from my worst holiday ever. It was like meeting an old friend: seeing his books in an Italian bookstore (in English!) and in Londen, before I boarded the Eurostar, swearing and cursing. Bought both*.

Don’t know what to do now. Say thank you I suppose. And have a wee dram to celebrate his life and works.

*books. Not Eurostar and/or bookstore.

Category: confusion
Tags: banks > books

RTB: Moneyball voor adverteerders

Posted on | april 3, 2013 | No Comments

Toch leuk, dat ik film en technologie kon combineren in een blog voor DutchCowboys.

Cloud marketingplatform Turn lanceerde eind maart Flextag, een manier voor marketeers om makkelijker online data te verzamelen. In plaats van iedere pagina apart te moeten markeren met een ‘pixel’, meet de Flextag gebruikersgedrag op de hele site door, inclusief het winkelwagentje. Deze data wordt gebruikt om advertenties te personaliseren door middel van – bijvoorbeeld – real time bidding.

Wat is Real Time Bidding?

In de film Moneyball (2011) gebruikt een baseballcoach (Brad Pitt) voor het eerst in de geschiedenis van de sport software om het ideale team samen te stellen. De weerstand bij de baseballdeskundigen is groot, want computers kunnen immers niet bepalen wat een goede speler is. De IT-man (Jonah Hill) vertrouwt echter op zijn algoritme en zijn data. De controversiële manier van werken brengt de Oakland A’s uiteindelijk een ongekend lange reeks overwinningen.

Read more

Category: work
Tags: rtb

Dag, Ender’s Game…

Posted on | maart 29, 2013 | No Comments

Dat valt me nou tegen van schrijver Orson Scott Card, de man die ons Ender’s Game bracht. De auteur van dit briljante boek blijkt een fervent tegenstander van het homohuwelijk. Kortzichtig van mij natuurlijk, om te denken dat iemand die door zijn schrijven zo intelligent lijkt, dingen zegt als “het homohuwelijk is het einde van de democratie in Amerika”. De kwestie heeft nogal wat ophef veroorzaakt in de comics community: fans protesteren en de illustrator van de strip is inmiddels vertrokken.

Ender’s Game zal nooit meer hetzelfde zijn.

Category: annoyance
Tags: boeken

Nog eentje dan…

Posted on | maart 29, 2013 | 4 Comments

Ik geef de schuld aan Maaike. Zij zei immers: “Er is een singer/songwriter-avond op de Zeedijk, kom je ook?” Leek me leuk. En nu is het half 3 en zit ik met een vol hoofd achter mijn Mac en probeer ik al mijn impressies te rangschikken. De zangeres was prachtig. Haar stem was puur en loepzuiver. Ze was Engels maar zong ‘De Avonden’ en ik pinkte een traantje weg. Toen at ik elders een klein hapje met een andere vriendin en had ik, terug in de kroeg, een gesprek over wel/niet kinderen met een man die geen ondernemer is maar wel een kinderopvang gaat beginnen, die een gezin heeft maar af en toe seksuele uitstapjes maakte, maar niet langer met zijn homovriend met wie hij graag gaat stappen. Hij was wel aardig. En getrouwd. Dol op kinderen. En idealistisch.

Waar ik nog een afzakker dacht te halen, iets later, viel helaas om 1:10 de politie binnen, want regels moeten immers strikt gehandhaafd. De eigenaar “was beschonken”, de politievrouw uiterst rigide in haar pogingen de juiste administratie boven tafel te halen. Haar horkerige collega zou wel even helpen, maar hij wist niet eens dat hij het erger maakte. Ken je dat? Die ‘discussie’ tussen bureaucraten en mensen die voelen dat ze genaaid worden? Ik aaide “de beheerder” over zijn rug, terwijl hij foeterde over gepest worden en een map papieren doorworstelde. Ik sloop weg.

Omdat het morgen toch een vrije dag is, dacht ik een nachtbus te nemen naar een plek die wel na 1 uur open was in dat ruimdenkende Amsterdam – waar je verdorie gewoon moet zoeken naar een biertje na half 2 – maar dat bleek ook een vergissing. Mijn OV-kaart (kosten: 65 euro per jaar) blijkt namelijk niet geschikt voor de nachtbus, want die heeft een ander tarief. Dat moet je aangeven bij het opladen. Voor 4,50 mocht ik een kaartje kopen, maar voor dat geld en later de rit naar huis kon ik net zo goed afhaken. Ik liet de buschauffeur uitleggen hoe het zit (ik snap het nog steeds niet), zei dat ik het afschuwelijk voor hem vond dat hij voor zo’n bedrijf werkte, en nam een TCA-taxi naar de Meermankade. TCA, omdat het ‘t enige betrouwbare taxibedrijf in de stad is, naar verluid.

Ehrmagerd. De taxichauffeur wilde niet horen over bizarre nieuwe regels in het Nederlands openbaar vervoer, maar begon in plaats daarvan over a) de omkoopbaarheid van justitie b) de incompetentie van bureau jeugdzorg en…. tromgeroffel!!! c) de corruptie in de media. Hij was zo overtuigd van zijn eigen waarheid, dat hij me af en toe meewarig aankeek dat ik nog zin had in het leven. Zelden heb ik iemand meegemaakt in een dienstverlenende branche die zo vasthield aan zijn wereldbeeld en de daarbij behorende ellende. Dat vond hij ook van mij: hij gaf me wel drie keer een hand om afscheid te nemen van de vrouw die in zijn ogen nog in eenhoorns geloofde. Ook al werk ik bijna 14 jaar in de media, heb ik een uiterst intelligente vriendin bij Jeugdzorg en bracht ik tijd door in andere landen dan Nederland. Ik snapte er werkelijk niks van. Vond hij. Ik snapte hem ook niet, dus over één ding waren we het wel eens.

En nu zit ik achter mijn Mac en deel ik weer een opmerkelijke avond met mijn 19 abonnees. En wat nu? Ik geloof niet in eenhoorns, maar wel in vriendelijkheid naar barmannen, buschauffeurs, politieagentes en taxichauffeurs. Zij zijn immers ook maar onderdeel van een onbegrijpelijk systeem en het enige dat ik kan doen om het leven beter te maken, is beleefd zijn naar mijn naaste. En misschien naar huis gaan wanneer de tap dicht gaat. Maar dan zouden we een treurige hoeveelheid anekdotes mislopen.

Category: dating & drinking

Narrow-minded Amsterdam

Posted on | maart 10, 2013 | 2 Comments

Amsterdam is said to be a tolerant city with regards to sexuality and the sex shops and gay bars and rainbow flags and dildo’s on display would suggest that. But there is one thing that has seriously disappointed me in the years I’ve lived here: the almost desperate need to label anything to do with love and sex, the ordinary as well as the extraordinary.