Ik zou moeten bloggen maar ik doe het niet

Laatst sprak ik iemand die ik bijster lang niet meer had gebeld. Vakanties waren er geweest, griepperiodes, theatervoorstellingen, crises in het werk, feestdagen. Schokkend. De tijd vliegt, glipt door mijn handen en als ik achterom kijk is er weer een maand voorbij. Ik maak heel veel mee waarvan ik denk: dat is een blogje waard. Maar ik doe het niet. Ik post boekrecensies op GoodReads, foto's op Instagram, statusupdates op Facebook.

Af en toe werp ik iets op Twitter en heel zelden op LinkedIn. Soms heb ik de tegenwoordigheid van geest om het door te gooien naar hier, maar ik ben te lui voor kopieer-plak. En het nieuwe uiterlijk heeft niet zo'n flexibele aard als het oude. Daar valt nog een hoop uit te zoeken. Dus echt bloggen? Te weinig. Maar misschien is dat niet erg, na minstens 15 jaar. Zo lang? Ja zo lang. En nog steeds niet rijk. Nog steeds geen 'influencer' of wereldberoemd in kleine kring. Misschien had ik in dit stukje tekst alle actieve links moeten toevoegen zodat de lezer kon klikken op al die accounts. Nog wat aan name-dropping moeten doen. Complimenten van geïnterviewden moeten delen.

Eerlijk gezegd word ik moe van de gedachte aan al die broodnodige 'personal branding' en andere subtiele zelfpromotie. Daar heb ik toch geen tijd meer voor. Want in het afgelopen jaar is mijn dag- en werkindeling dramatisch versimpeld. Die man van de geheime lijstjes van de liefde is er nog steeds en die lijkt ook te blijven. Maar wat kost verkering een hoop tijd! Ik was het helemaal vergeten. Het gevolg is dat mijn leven nu is ingedeeld in werk, man en 'al het andere'. In plaats van werk, vriendinnen, zelfpromotie, stappen, de vereniging, hondliefde en 'al het andere'. Heerlijk. Maar er zaten al zo weinig uren in een dag. Dus. Volg mij vooral Instagram, waar ik mij als taalautist uitleef op woorden en beelden in de buitenwereld. En dan denken jullie: wat een grappige, opmerkzame vrouw, die huur ik in! 

Et voilà, om met Eddie Izzard te spreken.

eddieizzard