Wens mij geen fijne dag

In gemopper, work by Karina Meerman

Neem de Amsterdamse ambtenaar die ik na drie maanden belde om te vragen waar de uitspraak bleef die wettelijk na maximaal zes weken gecommuniceerd moest zijn. Zes extra weken spanning omdat iemand slordig is in zijn werk en hij wenst mij een fijne dag? De gore lef. En waarom hoor ik de zin uit de mond van de Belastingdienstmedewerker die mij meedeelt dat niemand mij kan helpen met het regelen van een uitstel van betaling? Het wordt geen fijne dag wanneer ik elf A4’tjes moet invullen omdat een betalingsregeling nodig is vanwege een tegenvallend eerste half jaar. (Wat zegt u? Wet DBA? Nee, laat maar even). Of dat ik het als klant bij de kassa door een wildvreemde naar mijn hoofd geslingerd krijg, ook al sta ik op het punt naar een begrafenis te gaan. Hoe is dat gepast of zelfs maar beleefd?

Ambtenaren, verkoopmedewerkers, semi-overheidsmensen: kies een betere afsluiter voor een transactie met iemand die u niet persoonlijk kent. U weet niet wat u zegt. Het is zelfs kleinerend om iemand een fijne dag te wensen terwijl u geen idee hebt wat voor dag die ander heeft. Zeker wanneer u hem of haar net heeft gehinderd in het werk; niet heeft kunnen helpen; de problemen groter hebt gemaakt; uw werk pover hebt gedaan.

U denkt er niet over na, het is beleid, een automatisme? Begin dan met nadenken. En vraag uzelf af: Wat hebt u zojuist gedaan voor de ander, zodat diens dag daadwerkelijk fijn is geworden?