My first Pokémon: Boughty-Bum

In gejuich by Karina Meerman

Misschien niet zoals ouders het hadden gehoopt, maar dat trekt wellicht weer bij. (Mijn puberneef beweert 55 kilometer te hebben gelopen sinds hij begon met Pokémon. Ik wist niet eens dat hij schoenen had).

Ballen en eieren
In de trein tussen Zaandam en Amsterdam Centraal flitsten de pokestops voorbij. Op halte Sloterdijk haalde ik ballen en eieren binnen. Op het centraal station ving ik mijn eerste beestje in het echt. Ik kreeg er lol in. Tussen de middag wandelde ik een extra rondje park, waar kluitjes spelers lokaas vormden voor nog interessantere beestjes. Ergens tussen de Magikarps en Pidgeys herinnerde ik me wat ik ’s morgens op het station had gezien en ik appte de verkering: “Was dat vanmorgen nou echt een kontimplantaat?”

Kont gekocht
Dat verschijnsel vond ik eigenlijk nog fascinerender dan een virtuele speellaag over de wereld die miljoenen spelers in de ban heeft. Een real life kontimplantaat. Formaat Kardashian. Maar dan op / in / bij een jonge vrouw. Haar billen staken zeker 20 centimeter uit en vormden een perfecte hoek met haar slanke benen. Het duurde even voor ik door had waar ik naar keek want dikke, ferme billen zijn overal en dit was iets anders. Deze kont had een onnatuurlijke ronde vorm en net als netborsten bewogen ze niet tijdens het lopen. No way dat sporten dit voor elkaar kreeg.

Wat leven we toch in een fascinerende tijd. Iedere morgen kijk ik op mijn mobiel om te zien wat er vannacht is opgeblazen. Als volwassen vrouw word blij van virtuele beestjes vangen. En gezonde mensen laten hun lichaam verbouwen tot fashion statement. Hoe zal geschiedenis ons over tweehonderd jaar wegzetten?