Het waslijndrama is semi-volbracht

In gemopper by Karina Meerman

In 2014 werd de achterkant van het gebouw waar ik woon, gerenoveerd. Soort van. Men was in ieder geval druk met schilderen en af en toe wat voegen. Wekenlang waren mannen in de weer met steigers bouwen.

Het gebouw – eigendom van woningcorporatie Eigen Haard – is een enorme rechthoek aan vier straten, met tientallen appartementen en aan de achterkant smalle, korte tuinen. De enige toegang is door de voordeur van de bewoners of door het gemeenschappelijke fietsenhok en dan wat schuttingen over. Ik woon aan de korte kant en had als een van de weinigen een degelijke waslijn over de lengte van het huis lopen. Die was ook nodig, want mijn kleine appartement heeft buiten geen balkon en binnen nauwelijks ruimte voor een wasrek.

Nadat alle festiviteiten voorbij waren, bleek dat de heren mijn waslijn van de muur hadden gesloopt. Die vond ik per ongeluk een verdieping lager terug in een tuin. Ik vroeg Eigen Haard om de boel weer op te hangen. Daar zijn namelijk twee personen voor nodig omdat het om vier lijnen gaat die langs katrollen lopen. Wat bleek, toen de behulpzaamheid eindelijk ter plaatse was: men had niet alleen de waslijn, maar ook de metalen beugels verwijderd waar de lijnen aan hingen. En waar die waren? Geen idee. Officieel mocht er niet eens iets aan de muur hangen, dus waar klaagde ik over. Wat ik daarna zei was heel beleefd, maar klonk wel degelijk als “men moet met zijn poten van mijn spullen afblijven en als ik mijn spullen niet terugkrijg dan ga ik een partij stennis schoppen waar je geen zin in hebt”.

Don’t fuck with the copywriter. We write shit for a living.

De contactpersoon van het bouwbedrijf dat het initiatief had getoond was een vriendelijke man. Dat moet worden gezegd. De beugels heeft hij opnieuw laten maken. Of ik dan even wilde regelen dat de onderburen het goed vonden dat er een timmerman in hun tuin zou staan. Buurvrouw linksonder overleed, buren rechtonder verhuisden, buren rechts waren no problem akkoord. Het werd zomer 2015 en vakantie. Maar toen was het opeens allemaal geregeld.

Vandaag stond (tussen 7 en 8) een timmerman op de stoep. Die de fout maakte eerst te zeggen dat het logisch was dat alles was verwijderd, vanwege de steigers. Ik zei dat mijn moeder mij had geleerd dat als ik de spullen van een ander moet verzetten, dat ik ze daarna weer terughang. Vervolgens mopperde hij een beetje dat het heel lastig was te zien hoe en waar het allemaal moest hangen en dat hij maar gewoon ergens ging boren. Ik stelde voor dat hij de bestaande gaten zou gebruiken, maar hij zag ze niet. Moest ik zelf maar kijken, want hoe moest dat dan? Ik zei bits: “Licht? Ladder?” Hij mokte dat ik niet zo lelijk moest doen. Ik legde uit dat ik hier al 14 maanden mee bezig was, dus dat enige moeite van zijn kan erg gewaardeerd werd.

Wij togen in stilte aan onze respectievelijke werkzaamheden en even later werden we beleefd en vriendelijk tegen elkaar. En nu heb ik weer een waslijn en het is bijna goed. De nieuwe beugels zijn namelijk zo kort, dat wasgoed aan de eerste twee lijnen eigenlijk tegen de muur hang en die zijn dus onbruikbaar. Maar een mensch mag niet klagen. Als een semi-overheidsorganisatie een fout maakt, dan is het aan de burger om hard te werken aan een semi-oplossing. En zolang zij semi-goed hun werk doen, moeten wij helemaal tevreden zijn.