Een date met Mad Max: Fury Road

In love, movie reviews by Karina Meerman

De eerste film die ik met de verkering in de bioscoop zag was Mad Max: Fury Road. Het was de tweede date. De eerste had ik gepland op de dag dat ik met een vriendin naar Pitch Perfect 2 zou gaan. Het perfecte excuus om weg te rennen, mocht het allemaal tegenvallen. Dat deed het niet (PP2 wel, overigens).

Het was de tweede keer Fury Road voor mij. De eerste keer zag ik hem met een vriend die van sciencefiction hield, dacht ik, maar hij was niet echt onder de indruk van het het verhaal. Ik vond de film daarentegen briljant en dus was een tweede keer zien geen enkel probleem. Ik vond het lastiger te bepalen in hoeverre ik het aangenaam vond dat de aanstaande verkering mijn hand steeds wilde vasthouden of mijn been. Zo vroeg in het proces was nog niet duidelijk welke mate van lichamelijk contact verwachtingen wekte – en welke dan precies.

Ik wist dat de man fan was van Priscilla Queen of the Desert en The Rocky Horror Picture Show, films waar menig heteroman niet warm voor loopt. Fury Road bracht echter nieuwe informatie aan het licht. Scene: Second Chase. Een grote vrachtwagen scheurt door de woestijn, de motor in de fik. Een schuiver door het zand dooft het vuur. Close-up van een dubbele pijp waaruit met een zucht de lucht ontsnapt. Op dat moment hoor ik naast me een gelijk geluidje. Bij navraag bleek dat hij – net als ik – de film zo solide in elkaar vond zitten en helemaal toen die scene auto-technisch ook klopte. Wat ik had gehoord was de tevreden zucht van een nerd. Mijn hart sprong op.